A metodoloxía CLIL ou AICLE

As siglas CLIL proveñen do inglés e significan Content and Language Integrated Learning. A equivalencia en español é AICLE, que significa Aprendizaxe Integrada de Contidos e Lingua Estranxeira. Esta metodoloxía consiste en ensinar unha materia ou parte dunha materia nun idioma estranxeiro. Deste xeito, non só se adquiren os coñecementos propios da materia, senón que tamén se aumenta a competencia na lingua estranxeira. Isto fai que os estudantes se sintan motivados porque poden resolver problemas mesmo noutro idioma.

Este método supón unha forma diferente de aprender un idioma, xa que o obxectivo da materia non é só aprender a lingua. A lingua é o instrumento para aprender o contido da materia e ao mesmo tempo é preciso aprender a lingua para poder comprender este contido. Polo tanto, os obxectivos da propia materia súmanse aos obxectivos da materia lingüística, polo que se deben ter en conta ambos currículos.

Unha peculiaridade deste método é que a materia determina o tipo de lingua que se aprende, é dicir, determina o vocabulario específico, o tipo de discurso propio da rama de estudo, etc. Ademais, é máis importante a fluidez que a corrección gramatical, aínda que os erros gramaticais corríxense sempre que é posible. A competencia lingüística pode traballarse a través do scaffolding ou andamiaxe.

O scaffolding ou andamiaxe consiste en que o profesorado proporcione estratexias ou actividades ao alumnado que lle faciliten a construción de coñecemento autónomo, é dicir, non consiste en proporcionar a resposta correcta senón en axudar ao alumnado para que, pouco a pouco, poida chegar a realizar a tarefa por si mesmo. Isto é o que Vigotsky denominaba «zona de desenvolvemento próximo», é dicir, a capacidade para poder realizar unha tarefa só coa axuda doutra persoa, fronte ás outras dúas categorías da clasificación, a capacidade para realizar unha tarefa de forma independente e a imposibilidade para realizar unha tarefa incluso coa axuda doutra persoa. Este andamiaxe ou axuda pode ser de recepción, para axudar ao alumnado a extraer a información necesaria e relevante, de transformación, para axudar ao alumnado a transformar a información en algo novo, ou de produción, para axudar ao alumnado a producir algo novo.

A metodoloxía AICLE céntrase no alumnado, xa que a elección dos temas e actividades depende tanto do profesorado como do alumnado. Ademais, a ensinanza é flexible, xa que o seu principal obxectivo é asegurar a comprensión do contido, e a aprendizaxe desenvólvese por tarefas e é interactiva e autónoma, é dicir, trabállase por parellas ou grupos e o coñecemento adquírese por descubrimento.

A metodoloxía AICLE é moi recomendable porque un idioma apréndese mellor nunha situación real a partir de tarefas próximas á realidade e con esta metodoloxía aumenta a conciencia da importancia da lingua na aprendizaxe. Se utilizamos a metodoloxía AICLE, debemos elaborar un currículo integrado de lingua e contido e utilizar tarefas para alcanzar os nosos obxectivos. A única diferenza entre os contidos dun currículo integrado e un currículo regular é que, no currículo integrado, os obxectivos, contidos e criterios de avaliación deben integrar os contidos lingüísticos y os contidos da propia materia.